AI Killed Creativity
en Video Killed the Radio Star
Enigszins tot mijn verbazing vernam ik onlangs dat een aantal winkelketens (zoals Brico) overschakelden van muziekleverancier. In de plaats van de gewoonlijke troep die je in het beste geval niet opmerkt, levert AI nu andere, wel ja, troep, aan.
Waarom ik verbaasd was? Ik was ervan overtuigd dat AI al jaren verantwoordelijk was voor de snert die ons in de strot geramd wordt wanneer je een (iets grotere) winkel binnenstapt. De muziek klinkt ongeveer altijd als hetzelfde maar iets anders. Of ook: iets anders maar hetzelfde.
Groot is mijn vreugde wanneer een clevere uitbater blijkbaar nadenkt over persoonlijke playlists of op zijn minst de betere radioprogramma’s weet te vinden. Een zeldzaamheid, maar het gebeurt dus wel. Hulde aan deze moedige persoonlijkheden!
Bij gebrek aan meer van dat kan een dooie mus mij ook al verblijden: bijvoorbeeld als StuBru opstaat, of zelfs Willy. Alles is beter dan de plastic waste die overal opduikt. En dat wordt nog erger straks, zo valt te vrezen. Hoewel.
Sinds decennia bestaan professionele firma’s die muziek aanbieden voor winkelketens, hotels en de bij die hotels horende liften. Zo’n muzikaal behang werd door de incrowd smalend als muzak betiteld. Maar die muzak hoor je nog altijd overal, denk aan die luie lounge uitvoeringen van popklassiekers die in hippe brasserieën de toon zetten.
Ik zie één groot voordeel met dat AI-gedoe. In de kerstperiode heb ik dikwijls oprecht medeleven met het arme winkelpersoneel dat een godganse dag onverdraaglijk goedkope versies van afgedraaide, compleet versleten kerstclassics moet doorstaan. Waarom hoor je de vakbonden nooit over dit probleem, dat toch flink ingaat tegen elementaire mensenrechten? Hopelijk staat hier een fikse premie tegenover, dat is het minste wat je zou verwachten.
En dan zou je concluderen, het kan niet erger, dankzij AI krijgen die winkelbediendes misschien wat meer afwisseling op het menu.
Hoewel natuurlijk. Wat ik al kon beluisteren van die AI gegeneerde, nou ja, muziek, was alweer volkomen inwisselbaar met wat vorige zomer of winter, of het jaar daarvoor populair was. Naar het schijnt, want het is maar de vraag of ik nog bekwaam genoeg ben dit alles te bevatten.
Op de VRT was er een boeiend item over deze materie. Een indrukwekkend maar ook deprimerend voorbeeld van een nummertje dat op één minuutje uit de machine kwam geplopt diende als waarschuwing.
Hopelijk was het geen los schot voor de boeg. SABAM’s aller landen, verenigt u!
Zonder AI, maar met veel goesting, mooie muziekjes produceren kan nog altijd hoor, denken we bijvoorbeeld aan Real Thing van Drugdealer & Weyes Blood.
The Subway van lievelingetje Chapell Roan.
Onze Dressed Like Boys met Pinnacles.
Tekst van de steeds wat onderschatte De Mens.
En niet te vergeten, Take a Sexy Picture of Me van CMAT.
Check ook eens deze samenwerking van de stokoude maar altijd actief gebleven Sparks (jaren zeventig speciallekes) met Gorillaz (de immer creatieve Damon Albarn):
.